Το ουρογεννητικο σύστημα

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΟΥΡΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 

 

gto

ΟΙ  ΝΕΦΡΟΙ

Βρίσκονται στον οπισθοπεριτοναϊκό χώρο, εκατέρωθεν της σπονδυλικής στήλης και εκτείνονται μεταξύ των σπονδύλων Θ12 – Ο3 κατά μήκος του έξω χείλους του λαγονοψοΐτου μυ.  Έχουν λοξή φορά από άνω και έσω προς τα κάτω και έξω.  Ο δεξιός νεφρός βρίσκεται χαμηλότερα του αριστερού λόγω της πίεσης από το ήπαρ.  Το βάρος του κάθε νεφρού είναι 150 gr περίπου, ενώ το μήκος τους κυμαίνεται μεταξύ 9 – 12 cm.

Τοπογραφικά, ο δεξιός νεφρός βρίσκεται σε στενή σχέση προς τα πάνω με το σύστοιχο επινεφρίδιο και το ήπαρ, προς τη μέση γραμμή με την κάτω κοίλη φλέβα, και προς τα εμπρός με το δωδεκαδάκτυλο και με το ανιόν κόλο. Ο αριστερός νεφρός εφάπτεται με τον σπλήνα προς τα πάνω, το σύστοιχο επινεφρίδιο και την ουρά του παγκρέατος προς τα έσω και με το κατιόν κόλο προς τα εμπρός.  Προς τα πίσω οι δύο νεφροί έρχονται σε επαφή με τις εγκάρσιες αποφύσεις των οσφυϊκών σπονδύλων.

 

ΑΠΟΧΕΤΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η αποχέτευση των ούρων από το νεφρό γίνεται από τους κάλυκες, την πύελοκαι τον ουρητήρα.  Το καλυκικό σύστημα περιλαμβάνει τους ελάσσονες κάλυκες , στις κορυφές των οποίων εκβάλουν οι πυραμίδες. Αυτοί, καθώς ενώνονται, σχηματίζουν τους μείζονες κάλυκες (2 – 3) που εκβάλλουν στην πύελο. Το τοίχωμα των καλύκων, της πυέλου και του ουρητήρα αποτελείται  από μεταβατικό επιθήλιο, λείες μυϊκές ίνες και εξωτερικά από ινώδη συνδετικό ιστό.  Στο εσωτερικό των καλύκων, της πυέλου και του ουρητήρα υπάρχουν κυτταρικές ομάδες που δρουν ως ερεθιστικά κέντρα  και παράγουν περισταλτικά κύματα.

Η νεφρική πύελος έχει σχήμα χοάνης και μπορεί να βρίσκεται μέσα στο νεφρό (ενδονεφρική)  ή έξω από αυτό (εξωνεφρική). Τοπογραφικά, βρίσκεται στο έξω χείλος του ψοΐτη  και πίσω από την νεφρική αρτηρία και φλέβα.

Ο ουρητήρας εκφύεται από την κορυφή της πυέλου με τηνπυελοουρητηρική συμβολή .Η πορεία του είναι ελικοειδής και το μήκος του στους ενήλικες είναι 25 – 28 cm ανάλογα με τη σωματική διάπλαση.  Ο ουρητήρας περιβάλλεται από χαλαρό συνδετικό ιστό σε όλο το μήκος του, ενώ παρουσιάζει τέσσερα φυσιολογικά στενώματα:  στην πυελοουρητηρική συμβολή, στη διασταύρωση με τα λαγόνια αγγεία, στη διασταύρωση με τα μητριαία αγγεία (στις γυναίκες) και στην ουρητηροκυστική συμβολή.  Στον άνδρα, στην ελάσσονα πύελο διασταυρώνεται με τον σπερματικό πόρο .

 

ΟΥΡΟΔΟΧΟΣ  ΚΥΣΤΗ

Η ουροδόχος κύστη είναι ένας ινομυώδης σάκκος που δρα σαν δεξαμενή αποθήκευσης των ούρων πριν αποβληθούν στο περιβάλλον. Η θέση, το σχήμα και οι ανατομικές της σχέσεις ποικίλουν ανάλογα με την ποσότητα των ούρων που περιέχει,  όπως επίσης και από την κατάσταση του ορθού, που μπορεί να την πιέζει προς τα εμπρός και άνω, εφ’όσον είναι και αυτό σε διάταση. Έτσι λοιπόν η άδεια κύστη, που έχει σχήμα τετραεδρικό, περιγράφεται ότι έχει ένα άνω τμήμα με τον ουραχό σαν άκρο, δύο πλάγιες κατώτερες επιφάνειες και μια οπίσθια κατώτερη επιφάνεια ή βάση με τον αυχένα της κύστης σαν το κατώτερο τμήμα αυτής.

 

ΟΥΡΗΘΡΑ

Η γυναικεία ουρήθρα έχει μήκος 3-4 cm, βρίσκεται πίσω και κάτω από την ηβική σύμφυση και πορεύεται πάνω από την πρόσθια επιφάνεια του κόλπου με τον οποίο συνδέεται ισχυρά.  Διακρίνουμε δύο μοίρες, την πρόσθια και την οπίσθια που διαχωρίζονται από το ουρογεννητικό διάφραγμα.

Η ανδρική ουρήθρα έχει μήκος 20-25 cm και εμφανίζει διαδοχικά φυσιολογικά στενώματα και διευρύνσεις. Όταν το πέος είναι χαλαρό η ουρήθρα έχει σχήμα S. Σχηματίζει δύο καμπές, την ηβική και την περινεϊκή. Η ηβική καμπή εξαφανίζεται κατά τη στύση, ενώ η περινεϊκή καμπή που αντιστοιχεί στη διέλευσή της από το ουρογεννητικό διάφραγμα του πυελικού εδάφους, ευθειάζεται όταν το πέος έλκεται προς τα πάνω όπως στον καθετηριασμό.

ΤΟ  ΓΕΝΝΗΤΙΚΟ  ΣΥΣΤΗΜΑ  ΤΟΥ  ΑΝΔΡΑ

 

Το γεννητικό σύστημα του άνδρα αποτελείται από τους όρχεις που παράγουν το σπέρμα, από την εκφορητική οδό του σπέρματος (επιδιδυμίδα, σπερματικό πόρο, σπερματοδόχο κύστη και τον εκσπερματιστικό πόρο), τον προστάτη, τους βολβουρηθραίους αδένες και το πέος.

yhty

 

Ορχεις

Ο όρχις έχει μήκος 4-5 cm, βάρος 10-14 gr και σχήμα ελλειπτικό. Συνήθως, ο αριστερός βρίσκεται χαμηλότερα από τον δεξιό. Εμφανίζει δύο χείλη, πρόσθιο και οπίσθιο, δύο άκρα, άνω και κάτω και δύο επιφάνειες, την έσω και την έξω. Το πρόσθιο χείλος είναι ελεύθερο, ενώ κατά μήκος του οπίσθιου χείλους κατέρχεται το σώμα και η ουρά της επιδιδυμίδας . Ο άνω πόλος φέρεται προς τα εμπρός και λίγο προς τα έξω και εμφανίζει μια μικρή κυστεοειδή απόφυση, την υδατίδα του Morgagni. Πάνω στον άνω πόλο κάθεται η κεφαλή της επιδιδυμίδας.  Ο κάτω πόλος συμφύεται με τον πυθμένα του όσχεου με τον οσχεϊκό σύνδεσμο ή οίακα του όρχεως.

Επιδιδυμίδα

Βρίσκεται στον άνω πόλο και στο οπίσθιο χείλος του όρχεως και έχει μήκος 5-6 cm. Εμφανίζει τρία μέρη, την κεφαλή, το σώμα και την ουρά.

Η κεφαλή βρίσκεται στον άνω πόλο του όρχεως, με τον οποίο συνδέεται με τα εκφορητικά σωληνάρια. Το σώμα φέρεται στο οπίσθιο χείλος και χωρίζεται από την έξω επιφάνεια του όρχεως με τον κόλπο της επιδιδυμίδας. Η ουρά φθάνει ως τον κάτω πόλο του όρχεως, όπου ανακάμπτει προς τα πάνω και μεταπίπτει στο σπερματικό πόρο.

Σπερματικός  πόρος

Ο σπερματικός πόρος αρχίζει από τον κάτω πόλο του όρχεως, ως συνέχεια της ουράς της επιδιδυμίδας, και φθάνει μέχρι τη βάση του προστάτη, όπου αναστομώνεται με τη σπερματοδόχο κύστη σχηματίζοντας τον εκσπερματιστικό πόρο. Έχει μήκος 40-45 cm. Στην αρχή πορεύεται ελικοειδώς κατά μήκος του οπίσθιου χείλους του όρχεως και επί τα εντός της επιδιδυμίδας (ορχική μοίρα) και ύστερα φέρεται προς τα πάνω μέχρι το υποδερμάτιο στόμιο του βουβωνικού πόρου.

Σπερματοδόχες  κύστεις

Βρίσκονται πάνω από τη βάση του προστάτη, ανάμεσα στον πυθμένα της ουροδόχου κύστης και στο απευθυσμένο. Η κάθε μια από αυτές εμφανίζει σχήμα σακοειδές-απιοειδές, αποπλατυσμένο από εμπρός προς τα πίσω και παρουσιάζει δύο επιφάνειες (πρόσθια και οπίσθια), δύο χείλη (έσω και έξω) και δύο άκρα (το έξω και το έσω). Η πρόσθια επιφάνεια της σπερματοδόχου κύστης συνάπτεται προς τα πίσω με τον πυθμένα της ουροδόχου κύστης και προς τα εμπρός με τον προστάτη. Η οπίσθια επιφάνεια έρχεται σε σχέση με το απευθυσμένο, από το οποίο μπορεί να ψηλαφηθεί.

rtretre

Προστάτης

                Ο προστάτης είναι ένα όργανο μικτής ιστολογίας, αποτελούμενο από αδενικό (που καταλαμβάνει το 70% του αδένα) και ινομυώδες στρώμα (καταλαμβάνει το υπόλοιπο 30% του αδένα) . Τοπογραφικά βρίσκεται αμέσως κάτω από τον αυχένα της κύστης και περιβάλλει την αρχή της ουρήθρας, πίσω από την ηβική σύμφυση, και πάνω από τα ουρογεννητικό διάφραγμα (που αποτελείται κυρίως από τον ανελκτήρα μυ του πρωκτού), έμπροσθεν από το ορθό (από το οποίο χωρίζεται με την ισχυρή περιτονία του Denovillier και την ευθυκυστική πτυχή του περιτοναίου που διαμορφώνει το Δουγλάσειο χώρο). Έχει μέγεθος και σχήμα κάστανου και μακροσκοπικά (σε οβελιαία διατομή) παρουσιάζει μια βάση (επιφάνεια επαφής με την ουροδόχο κύστη), μια κορυφή (περιφερικό άκρο σε επαφή με την μεμβρανώδη ουρήθρα), δύο πλάγιες επιφάνειες, καθώς και τη πρόσθια και οπίσθια επιφάνεια.

Ως αδένας, ο προστάτης αποτελείται από πολλά αδένια που αδειάζουν το περιεχόμενό τους σε πολλαπλούς μικρούς πόρους που καταλήγουν στο οπίσθιο τοίχωμα της ουρήθρας, κοντά στο σπερματικό λοφίδιο.

 

Πέος

Μορφολογικά παρουσιάζει τρία τμήματα, τη ρίζα, το σώμα και τη βάλανο. Η ρίζα του πέους προσφύεται ισχυρά στην επιφάνεια του ουρογεννητικού διαφράγματος (εν τω βάθει εγκάρσιο μυ του περινέου) και στα οστά της πυέλου (κάτω ηβοϊσχιακούς κλάδους). Το σώμα του πέους είναι κινητό και ελεύθερο και καταλήγει στη βάλανο του πέους, από την οποία χωρίζεται με τη στεφανιαία αύλακα. Η βάλανος έχει ένα χείλος που προβάλλει, τη στεφάνη της βαλάνου, και φέρει το έξω στόμιο της ουρήθρας.